گفتی دوستت دارم و رفتی . من حیرت کردم . از دور سایه های غریب می آمد از جنس دلتنگی واندوه و غربت و تنهایی وشاید عشق. با خود گفتم هرگز دوستت نخواهم داشت. گفتم عشق را نمی خواهم. ترسیدم و گریختم . رفتم تا پایان هرچه که بود و گم شد. واین ها پیش از قصه ی لبخندِ تو بود.
جای خلوتی بود. وسطِ نیستی . گفتی : « هستم .» نگریستم ، اما چیزی نبود. گفتم : « نیستی.» بازگفتی :« هستم.» برخود لرزیدم ودر دل گفتم نه ، نیستی. این جا جز من کسی نیست . بعد انگار گرمای تو در دل ام ریخت. من داغ شدم ، گُر گرفتم تا گیج شدم . بعد لبخندی زدی و من تسلیم شدم. گفتم : « هستی! تو هستی! این من هستم که نیستم.» گفتی : « غلطی. » واین هنوز پیش از قصه ی دست های تو بود.
وقتی رفتی اندوه ماندو اندوه . از پاره ابرهای هجرباران شوق می بارید واین تکه گوشت افتاده درقفسِ قفسه ی سینه ام را آتش می زد. ومن ذوب می شدم و پروانه ها نه ، فرشته ها حیرت می کردند واین وقتی بود که هنوز دست هات انگشتان ام را نبوییده بودند.
یک شب که ماه بدر بود و چشم هاش را گشوده بود تا با اشتیاق به هرچه که دل اش می خواهد خیره شود ، تو شرم نکردی وناگهان با انگشتان دست هات هجوم آوردی تا دست هام را فتح کنی. انگشتان ات بر شانه ی انگشتان ام تکیه زدند و در آغوش آن ها غنودند. تو ترانه های عاشقانه می سرودی ، من اما همه ترس شده بودم. چیزی درون ام فریاد می کشید. چیزی شعله ور می شد. شراره های عشق می سوزاند و خاکستر می کرد و همه ازا نگشتان تو بود. من نیست شده بودم. گفتی : « حال چه گونه است؟ » گفتم : « تو همه آب ، من همه عطش. تو همه ناز ، من همه نیاز . تو همه چشمه ، من همه تشنگی. » گفتی : « تو همچنان غلطی .» واین هنوز پیش از قصه ی نگاه تو بود.
فرشته ای پرکشید تا نزدیک تر آید و در شهود با ماه انباز شود . من به خاک افتادم. ناخن هام را با انگشتان ات فشردی و لبخند پاشیدی. گفتی : « برخیز! » گفتم : « نتوانم. » بعد ناگهان چشم هات تابیدند و من تاب از کف دادم. مرا طاقت نگریستن نبود اما توان گریستن بود . بعد تو اشک هام را از گونه هام ستردی. فرشته پیشتر آمده بود . من گویی در چیزی فرو می رفتم . گفتم : « این چیست؟ » گفتی : « اندوه! اندوه! » بعد فروتر رفتم. بعد تو دست بر سرم نهادی و مرا در اندوه غرقه کردی. فرشته از حسادت لرزید و بال هاش از التهابِ عشقِ من سوخت. گفتی : « حال چه گونه است؟ » دیگر حالی نبود. عاشقی نبود. عشقی نبود . فرشته ای نبود. هرچه بود تو بودی .